SA MATA NG DALUYONG
Saturday, September 23, 2006
Ilang minuto na lang at mag aalas dose na ng gabi, tanging tika-tik na lang ng kamay ng aking relos at mga pindot ng aking mga daliri sa key board ng aking lumang computer ang aking naririnig, napaka alinsangan ng panahon, at tila mukhang uulan pa ata,ng dumungaw ako sa bintana. mukhang may nag babadyang unos? teka lang, mukhang kanina ko pa napansin na walang signal ang aking cel fon.? Lintik, bakit kaya?? at biglang naalala ko ang napanood ko kanina sa t.v.Nagkakagulo na daw sa Malakanyang at nag deklara ang pangulo ng isang state of emergency, red alert na rin ang mga kampo ng mga militar.At ipinataw na ang curfew sa mga lansangan...nag deklara ang pangulo ng giyera laban sa lahat ng makakaliwang grupo.. at sumagot naman ang mga lider ng mga makakaliwa na handa sila sa ano mang sitwasyon at lalabanan daw nila ito sa anumang paraan.
Biglang kinabahan ako, oo nga pala, may pumunta ditong kasama kanina sa amin, at di niya ako naabutan, kaya nag iwan na lang ng isang mensahe at isinulat ito sa isang palara ng sigarilyo..kaso binalewala ko ito, ang nakasulat sa mensahe ay may emergency meeting daw kami ng aming koliktib, magkikitakita daw kami sa dati naming tambayan sa may krus na ligas sa may Diliman, isinulat din ang adyenda kung ano ang aming pagpupulongan, hinggil daw ito sa usapin ng panlipunang sitwasyon at kalagayan sa mga nangyayari ngayon. At denitalye rin kung anong oras kami mag kikita-kita, nakasaad rin sa mensahe na dapat insakto ang dating dahil kung di makaabot sa takdang oras ay iiwanan na, Lintik, anong ibig sabihin nito?? kasi naman, dumaan pa kasi ako ng esem, umandar na naman kasi ang aking pagka peti-burgis, yan tuloy anong napala ko... kasi kadalasan tuwing may ganitong pagpupulong ay dis-oras na kung dumating ang mga kasama, at wala nang mapag-usapan kundi punahan na lang ng punahan at negatibo pa ang kadalasang nagiging resulta. Tinignan ko pa uli ang nakasulat sa palara, bukod sa nakasulat sa pinkakababa na wari ko'y islogan ay wala ng detalye, siguro baka mapuno ang palara kung i detalye pa ang kabuuan ng adyenda ng pulong, bukod sa islogan ay napansin kong may maliit na nakasulat rin, "mangyaring sunugin ang mensahe pagkatapos basahin" ah.. bakit kaya?? noon oo, noong di pa gaano uso ang text?? pero bakit? sabagay ka dedeklara lang ng state of emergency, pero teka muna, di pa naman martial law a?? putragis talaga!! ano nang nangyayari? napansin ko kanina nang pauwi na ako dito sa amin ay may nadaanan kaming nag mamartsa ng mga maralitang lungsod at mga kabataang aktibista kasama ang iilang mangagawa kaya siguro trapik din kanina?? sinisgaw nila ang Lunasan ang kahirapan! insureksyon ang kailangan! itayo ang gobyernong bayan!
BROWNOUT !!! tang ina! dali-dali akong dumungaw sa bintana, mukhang buong lungsod ng Maynila a? at bigla kung naisip na makinig ng balita, putsa! oo nga pala brown out, paano na to? biglang sumanguni sa aking isip na may maliit pala akong transistor na radyo, at dali-dali kung kinuha sa drawer ng aking cabinet .. sana ay may battery, bulong ko sa aking sarili..pag pihit ko ay tumunog, haay salamat sa diyos at may battery pa. naghanap ako ng magandang istasyon at bingo! may narinig akong nagbabalita. nagkakaputokan na daw sa bandang may Legarda, sa paligid ng Malakanyang, at di daw sundalo ang mga lumulusob kundi mga karaniwang maralita at ang nakakagulat ay may mga dala rin silang baril! Tang ina! insureksyon na nga! ang hirap talaga pag wala kang komunikasyon sa mga kasama at ang lalong masaklap ay lost command ka pa! tang inang buhay talaga! kaya napag tanto ko na kailangang umalis ako dito sa lunga ko, anong gagawin ko dito? magmasid na lang sa mga nangyayari? kailangan kong mag disisyon, kailangan kong hanapin ang mga kasama, pero saan? bahala na? dali-dali kong kinuha ang aking back pack at ipinasok ang limang t-shirt na puro itim, naalala ko pa noon ang oryentasyon namin sa aming exposure sa kanayunan na kailangang walang dadalhing puting t-shirt dapat ay puro colored, isa sa kadahilanan nito ay para madaling malabhan, at para na rin daw sa proteksyon mo, sa madaling salita para di ka maaninag ng kaaway pag gabi, pero sinong kaaway?? unang tanong ko noon?? kala ko ba makisalamuha lang tayo sa mga magsasaka kung anong karanasan nila sa buhay....ipinasok ko rin ang dalawa kong pantalon, in-case kung matagalan akong maka uwi at least may baon pa akong pantalon at isinama ko na rin ang tatlo kong pinakamamahal na underwear...pero saan nga ba talaga ako pupunta?? kung pupuntahan ko naman ang dati naming tambayang bahay ng aming koliktib ay baka na reyd na ng mga militar... pero sige bahala na, baka may maka salubong ako na mga kasama sa daan. At isa pa ito ang pinaka asam-asam ko ng panahon, mula ng nagging aktibista ako, ang makapag silibi sa masang api at makipag rebolusyon..punyeta! bulong ko sa sarili ko, umandar na naman uli ang pag ka adbenturista ko, at pagka peti-bugoy, isipin ko muna kung saan ako dadaan..
Maya-maya pa'y nasa kahabaan na ako ng kalsada ng Forbes, patungong Espanya, Tang ina! la na atang pampasaherong jeep na dumadaan, wala na ring dumadaan na mga sasakyan, mukhang pati ata mga tsuper ay naki sama na rin sa insureksyon, tinignan ko ang aking relos, mag aalas dos na pala ng madaling araw...habang patuloy kong binabaybay ang kahabaan ng kalsada ay amoy na amoy ko ang malansang simoy ng natutuyong dugo at ang amoy ng usok ng pulbura.. sa di kalayoan ay tumambad sa akin ang mga nakahandusay ng patay na katawan ng mga tao.. halo-halo ang mga nakita ko, may mga unipormadong sundalo at mga sibilyang may hawak pang mga baril.. at biglang may narinig akong putokan.. rapapapak....paraaak..pak..pak, putsa! putok yun a? napa bulong ako, at di lang basta putok, ito'y putok ng baril..at malapit lang ito sa kinatatayoan ko...nakita kong may nagtatakbohang mga tao, na ang direksyon ay papunta sa akin, dali-dali akong kumubli sa isang drum ng basurahan na nasa gilid lang ng kalsada, "atras!" "atras!" wika noong isang ma'ma "atras mga kasama", noong sinilip ko akala ko mga sundalo, laking gulat ko ay mga sibilyan at may dalang mga baril mukhang ang mamang sumisigaw ay ang kanilang CO (commanding officer), mukhang isang karaniwang mangagawa, praaak..praak...pak..pak putukan uli, nang sumulyap uli ako nakita kong mga mahigit labing lima sila lahat, kasama na dito ang anim na babae...gumanti sila ng putok sa direksyon ng Espanya..maya-maya pa'y nag komand ang kanilang CO na atras uli, nakita kong tumakbo sila....rapapapak...pak..pak putokan uli, nakita kong tinamaan at nabuwal ang isa nilang kasamang babae, ngunit iniwanan na lamang nila ito, at tuloyan ng nawala sa mga madilim na eskinita, daglian kong sinulyapan ang tinamaan nilang kasama, na di kalayoan sa aking kinaroroonan, at dahan-dahan kong nilapitan ito ng tumahimik na ang paligid...laking gulat ko ng maaninag ko ang kanyang mukha, tang ina!! diyos ko!! kilala ko tong babaeng ito, si Kasamang Haydee ito, nagging kasama ko siya noon ng nagbigay kami ng pag-aaral sa mga kasamang mangagawa sa Valenzuela hingil sa kanilang mga karapatan, at LSK (Lunas sa Kahirapan).. dali-dali kong inakay ang dugoan niyang katawan, at napa-upo ako, ipinatong ko ang kanyang ulo sa aking mga hita, tinapik-tapik ko ang kanyang pisngi, laking gulat ko ng biglang gumalaw ang kanyang ulo at bumuka ang kanyang mga mata..napangiti siya sa akin at mahinang bumulong "hayaan muna ako kasama" sambit niya sa akin..."di na rin ako magtatagal, at inaasahan ko na ang pangyayaring ito, pinag sumpaan na natin ng mga kasama ang buhay may i-alay para sa kalayaan ng bayan, di ba kasama " patuloy niyang bulong... "at masaya na ako kung ganito ang kahahantungan ko, namatay sa pkikibaka, keysa mamatay sa gutom at walang kalabanlaban, kunin mo ang gamit kong baril, gamitin mo iyan sa pagpuksa ng ating mga kaaway"... di ko namalayan na tumutulo na ang aking luha.. di ko alam kong bakit? ito ba'y luha ng pagkamuhi, pagka-inis o luha ng konsinsiya...sabay sa pagbuhos ng malakas na ulan...
Habang kinakandong ko ang kasama ay unit-unti na siyang nalagutan ng hiningnga..at napanisin ko na may papalapit na mga sasakayang nakailaw ang mga head lights papunta sa direksyon ko, mga trak ng military six by six, kukubli sana ako ngunit huli na ang lahat... nakatotok na sa akin ang mga baril ng mga sundalo..at biglang tadyak,batok,suntok, palo na inaasahan ko na...."Hak,hak,hak sa wakas nahuli rin kita Kasamang Pueblo" wika ng kanilang opisyal, unti-unti kong inangat ang aking ulo, habang hawak ako ng dalawang sundalo, "mukhang kilala ko ang bosses na yan a" bulong ko sa sarili ko, oo nga kilala ko, ng lumapit sa akin ang kanilang opisyal at naaninag ko ang kanyang mukha sa pamamagitan ng saliw ng mga ilaw ng track, "Putang ina mo!" sigaw ko "putang ina mo talaga Harry! "sabi ko na nga ba't isa kang DPA, noon pa man ay nagdududa na ako sa iyo!" "pinapa ikot mo ang ulo ng mga kasama at pinag aaway-away mo" "nirespeto ka pa man din ng maraming kasama, dahil ikaw ang namumuno sa amin, at ikaw ang pinaka bos tsip sa lahat" "Langhiya ka talaga !" "isa kang ahas!" "isa kang ulopong !"kung makakahulagpos lang ako dito, di kita tatantanan at durugin ko pati bungo mo!" bulyaw ko sa kanya, sabay ang luha ng pagkamuhi..."subukan mo lang, masdan mo ang iyong paligid kasama.."wika ng opisyal "bago ka pa man makalapit sa akin ay bangkay ng babagsak ang iyong katawan sa semento"..."Putang ina mo! wala akong kasamang demonyo ! at wag mo akong tawaging kasama!" sagot ko sa kanya..at napansin ko sa isang track ay puno ng mga dugoang sibilyan, na nakatali ang mga kamay at nakapiring ang mga mata..."hak,hak,hak" tumawa uli ang demonyong opisyal "Di talaga mananalo ang rebolusyon, at isa pa, nahuli ko na ang mga ibang kakoliktib mo, nahuli ko na sina AJ, Rafael,Yasser, Taj, Sakur, Nita, Rodel, at iba pang ka yunit mo, sa kasamaang palad ay napaslang namin si Sabrina at Renan, dahil gustong tumakas" wika ng opisyal "Hayop ka talaga Harry" pabulong na sumbat ko, maya-maya pa'y may lumapit sa kanyang isa ring opisyal..."Kernel, sir? paano itong mga bihag natin? anong gagawin natin sa kanila? sagabal lang sa ating pag-atras ang mga ito sir'.." bulong ng isang opisyal sa kernel..."at mukhang papalapit na dito ang mga elemento ng mga insurektos sir, mahigit kumulang na tatlong platoon ang paparating dito sa ating kinaroroonan".. lintik at Colonel pala ang demonyong ito, at tang ina rin ! kilala ko rin ang isang opisyal na ito, tinignan ko ang mukha ng isang opisyal.."di na namn ako nagkakamali at si Joel nga, isang organisador ng mga Maralita at ng mga Mangagawa" pati pala siya ay isa ring DPA...biglang lumingon sa akin at ngumiti na parang demonyo, at kumindat.."Tang ina nyo! magbabayad rin kayo sa sambayanan" bulong ko sa sarili ko..."likdahin na lang ang lahat na bihag kapitan".. wika ng demonyong kernel "opo sir" sabi naman ng kapitan..narinig ko ang mga bulongan ng mga sundalo.."mag hubad na tayo ng uniporme, para di tayo mapagkamalaang sundalo sa pag-atras natin"..bigla akong napangiti, napatawa hanggang tuloyan ng nagging halakhak at sigaw... ha,ha,ha,haaaah.. "mapapatay nyo man ang mga rebolusyonaryo ngunit di niyo mapapatay at magagapi ang rebolusyon!" sigaw ko, at biglang blaag..isang bat ng Armalite ang dumapo sa aking mukha, muntik na akong mawalaan ng ulirat, naramdaman ko ang malamig na agos ng dugo sa aking mukha..
Katsak.... narinig ko ang mga kasahan ng mga baril at biglang praaaak...tak..tak..tak..na umalingawngaw sa paligid..at biglang ungol na lang ang aking mga narinig..at muling unti-unti kong inangat ang aking ulo sa kalangitan.."mag umaga na pala" ramdam ko rin ang mga patak ng ulan sa aking mukha, kasabay sa mga luhang sa ngayon ay luha ng kasiyahan.."sa wakas makakamtan na rin ng masang anak pawis ang kanilang minimithing paglaya" at narinig ko ang papalapit na mga yapak ng kombat shoes, "pringan mo na yan sarge" wika ng opisyal, "huwag na!" sambit ko, "huwag na ninyo akong piringan, gusto kong makita ang bukang liwayway ng kalayaan ng sambayanan"..Hak,hak,hak tawa ng opisyal.."hanggang sa kamatayan mo ba kasamang Pueblo ay matigas at matatag ka pa rin, at di hamak ay makata rin" Hak,hak,hak...Katsak....kinasa niya ang kanyang kalibre 45 at itinutok sa aking ulo, "sumigaw ka na ng mabuhay ang rebolusyon" at BANG !!!!! unti-unti dumidilim, namamanhid at umiikot ang aking paligid..........HOY GISING !, HOY, HOY! Tang ina! tanghale na! sambit ng aking kasama sa kuwarto, bigla akong napadila't at bakit?? "May taong pumunta dito kanina, Joel daw ang pangalan, kasamahan mo daw?" sabi ng aking kasama, "di ka na niya hinintay na magising, dahil may pulong pa daw siyang dadalohan, nag iwan na lang siya ng mensahe para sa iyo, o ito o" sabay abot ng isang palara ng sigarilyo, dali-dali kong kinuha ang palara, at binasa ang mensahe, may emergency meeting daw kami mamaya at ang adyenda ay ang National Situation at ang mag-bibigay daw ay si Kasamang Harry........
USAPA NA!!
Biglang kinabahan ako, oo nga pala, may pumunta ditong kasama kanina sa amin, at di niya ako naabutan, kaya nag iwan na lang ng isang mensahe at isinulat ito sa isang palara ng sigarilyo..kaso binalewala ko ito, ang nakasulat sa mensahe ay may emergency meeting daw kami ng aming koliktib, magkikitakita daw kami sa dati naming tambayan sa may krus na ligas sa may Diliman, isinulat din ang adyenda kung ano ang aming pagpupulongan, hinggil daw ito sa usapin ng panlipunang sitwasyon at kalagayan sa mga nangyayari ngayon. At denitalye rin kung anong oras kami mag kikita-kita, nakasaad rin sa mensahe na dapat insakto ang dating dahil kung di makaabot sa takdang oras ay iiwanan na, Lintik, anong ibig sabihin nito?? kasi naman, dumaan pa kasi ako ng esem, umandar na naman kasi ang aking pagka peti-burgis, yan tuloy anong napala ko... kasi kadalasan tuwing may ganitong pagpupulong ay dis-oras na kung dumating ang mga kasama, at wala nang mapag-usapan kundi punahan na lang ng punahan at negatibo pa ang kadalasang nagiging resulta. Tinignan ko pa uli ang nakasulat sa palara, bukod sa nakasulat sa pinkakababa na wari ko'y islogan ay wala ng detalye, siguro baka mapuno ang palara kung i detalye pa ang kabuuan ng adyenda ng pulong, bukod sa islogan ay napansin kong may maliit na nakasulat rin, "mangyaring sunugin ang mensahe pagkatapos basahin" ah.. bakit kaya?? noon oo, noong di pa gaano uso ang text?? pero bakit? sabagay ka dedeklara lang ng state of emergency, pero teka muna, di pa naman martial law a?? putragis talaga!! ano nang nangyayari? napansin ko kanina nang pauwi na ako dito sa amin ay may nadaanan kaming nag mamartsa ng mga maralitang lungsod at mga kabataang aktibista kasama ang iilang mangagawa kaya siguro trapik din kanina?? sinisgaw nila ang Lunasan ang kahirapan! insureksyon ang kailangan! itayo ang gobyernong bayan!
BROWNOUT !!! tang ina! dali-dali akong dumungaw sa bintana, mukhang buong lungsod ng Maynila a? at bigla kung naisip na makinig ng balita, putsa! oo nga pala brown out, paano na to? biglang sumanguni sa aking isip na may maliit pala akong transistor na radyo, at dali-dali kung kinuha sa drawer ng aking cabinet .. sana ay may battery, bulong ko sa aking sarili..pag pihit ko ay tumunog, haay salamat sa diyos at may battery pa. naghanap ako ng magandang istasyon at bingo! may narinig akong nagbabalita. nagkakaputokan na daw sa bandang may Legarda, sa paligid ng Malakanyang, at di daw sundalo ang mga lumulusob kundi mga karaniwang maralita at ang nakakagulat ay may mga dala rin silang baril! Tang ina! insureksyon na nga! ang hirap talaga pag wala kang komunikasyon sa mga kasama at ang lalong masaklap ay lost command ka pa! tang inang buhay talaga! kaya napag tanto ko na kailangang umalis ako dito sa lunga ko, anong gagawin ko dito? magmasid na lang sa mga nangyayari? kailangan kong mag disisyon, kailangan kong hanapin ang mga kasama, pero saan? bahala na? dali-dali kong kinuha ang aking back pack at ipinasok ang limang t-shirt na puro itim, naalala ko pa noon ang oryentasyon namin sa aming exposure sa kanayunan na kailangang walang dadalhing puting t-shirt dapat ay puro colored, isa sa kadahilanan nito ay para madaling malabhan, at para na rin daw sa proteksyon mo, sa madaling salita para di ka maaninag ng kaaway pag gabi, pero sinong kaaway?? unang tanong ko noon?? kala ko ba makisalamuha lang tayo sa mga magsasaka kung anong karanasan nila sa buhay....ipinasok ko rin ang dalawa kong pantalon, in-case kung matagalan akong maka uwi at least may baon pa akong pantalon at isinama ko na rin ang tatlo kong pinakamamahal na underwear...pero saan nga ba talaga ako pupunta?? kung pupuntahan ko naman ang dati naming tambayang bahay ng aming koliktib ay baka na reyd na ng mga militar... pero sige bahala na, baka may maka salubong ako na mga kasama sa daan. At isa pa ito ang pinaka asam-asam ko ng panahon, mula ng nagging aktibista ako, ang makapag silibi sa masang api at makipag rebolusyon..punyeta! bulong ko sa sarili ko, umandar na naman uli ang pag ka adbenturista ko, at pagka peti-bugoy, isipin ko muna kung saan ako dadaan..
Maya-maya pa'y nasa kahabaan na ako ng kalsada ng Forbes, patungong Espanya, Tang ina! la na atang pampasaherong jeep na dumadaan, wala na ring dumadaan na mga sasakyan, mukhang pati ata mga tsuper ay naki sama na rin sa insureksyon, tinignan ko ang aking relos, mag aalas dos na pala ng madaling araw...habang patuloy kong binabaybay ang kahabaan ng kalsada ay amoy na amoy ko ang malansang simoy ng natutuyong dugo at ang amoy ng usok ng pulbura.. sa di kalayoan ay tumambad sa akin ang mga nakahandusay ng patay na katawan ng mga tao.. halo-halo ang mga nakita ko, may mga unipormadong sundalo at mga sibilyang may hawak pang mga baril.. at biglang may narinig akong putokan.. rapapapak....paraaak..pak..pak, putsa! putok yun a? napa bulong ako, at di lang basta putok, ito'y putok ng baril..at malapit lang ito sa kinatatayoan ko...nakita kong may nagtatakbohang mga tao, na ang direksyon ay papunta sa akin, dali-dali akong kumubli sa isang drum ng basurahan na nasa gilid lang ng kalsada, "atras!" "atras!" wika noong isang ma'ma "atras mga kasama", noong sinilip ko akala ko mga sundalo, laking gulat ko ay mga sibilyan at may dalang mga baril mukhang ang mamang sumisigaw ay ang kanilang CO (commanding officer), mukhang isang karaniwang mangagawa, praaak..praak...pak..pak putukan uli, nang sumulyap uli ako nakita kong mga mahigit labing lima sila lahat, kasama na dito ang anim na babae...gumanti sila ng putok sa direksyon ng Espanya..maya-maya pa'y nag komand ang kanilang CO na atras uli, nakita kong tumakbo sila....rapapapak...pak..pak putokan uli, nakita kong tinamaan at nabuwal ang isa nilang kasamang babae, ngunit iniwanan na lamang nila ito, at tuloyan ng nawala sa mga madilim na eskinita, daglian kong sinulyapan ang tinamaan nilang kasama, na di kalayoan sa aking kinaroroonan, at dahan-dahan kong nilapitan ito ng tumahimik na ang paligid...laking gulat ko ng maaninag ko ang kanyang mukha, tang ina!! diyos ko!! kilala ko tong babaeng ito, si Kasamang Haydee ito, nagging kasama ko siya noon ng nagbigay kami ng pag-aaral sa mga kasamang mangagawa sa Valenzuela hingil sa kanilang mga karapatan, at LSK (Lunas sa Kahirapan).. dali-dali kong inakay ang dugoan niyang katawan, at napa-upo ako, ipinatong ko ang kanyang ulo sa aking mga hita, tinapik-tapik ko ang kanyang pisngi, laking gulat ko ng biglang gumalaw ang kanyang ulo at bumuka ang kanyang mga mata..napangiti siya sa akin at mahinang bumulong "hayaan muna ako kasama" sambit niya sa akin..."di na rin ako magtatagal, at inaasahan ko na ang pangyayaring ito, pinag sumpaan na natin ng mga kasama ang buhay may i-alay para sa kalayaan ng bayan, di ba kasama " patuloy niyang bulong... "at masaya na ako kung ganito ang kahahantungan ko, namatay sa pkikibaka, keysa mamatay sa gutom at walang kalabanlaban, kunin mo ang gamit kong baril, gamitin mo iyan sa pagpuksa ng ating mga kaaway"... di ko namalayan na tumutulo na ang aking luha.. di ko alam kong bakit? ito ba'y luha ng pagkamuhi, pagka-inis o luha ng konsinsiya...sabay sa pagbuhos ng malakas na ulan...
Habang kinakandong ko ang kasama ay unit-unti na siyang nalagutan ng hiningnga..at napanisin ko na may papalapit na mga sasakayang nakailaw ang mga head lights papunta sa direksyon ko, mga trak ng military six by six, kukubli sana ako ngunit huli na ang lahat... nakatotok na sa akin ang mga baril ng mga sundalo..at biglang tadyak,batok,suntok, palo na inaasahan ko na...."Hak,hak,hak sa wakas nahuli rin kita Kasamang Pueblo" wika ng kanilang opisyal, unti-unti kong inangat ang aking ulo, habang hawak ako ng dalawang sundalo, "mukhang kilala ko ang bosses na yan a" bulong ko sa sarili ko, oo nga kilala ko, ng lumapit sa akin ang kanilang opisyal at naaninag ko ang kanyang mukha sa pamamagitan ng saliw ng mga ilaw ng track, "Putang ina mo!" sigaw ko "putang ina mo talaga Harry! "sabi ko na nga ba't isa kang DPA, noon pa man ay nagdududa na ako sa iyo!" "pinapa ikot mo ang ulo ng mga kasama at pinag aaway-away mo" "nirespeto ka pa man din ng maraming kasama, dahil ikaw ang namumuno sa amin, at ikaw ang pinaka bos tsip sa lahat" "Langhiya ka talaga !" "isa kang ahas!" "isa kang ulopong !"kung makakahulagpos lang ako dito, di kita tatantanan at durugin ko pati bungo mo!" bulyaw ko sa kanya, sabay ang luha ng pagkamuhi..."subukan mo lang, masdan mo ang iyong paligid kasama.."wika ng opisyal "bago ka pa man makalapit sa akin ay bangkay ng babagsak ang iyong katawan sa semento"..."Putang ina mo! wala akong kasamang demonyo ! at wag mo akong tawaging kasama!" sagot ko sa kanya..at napansin ko sa isang track ay puno ng mga dugoang sibilyan, na nakatali ang mga kamay at nakapiring ang mga mata..."hak,hak,hak" tumawa uli ang demonyong opisyal "Di talaga mananalo ang rebolusyon, at isa pa, nahuli ko na ang mga ibang kakoliktib mo, nahuli ko na sina AJ, Rafael,Yasser, Taj, Sakur, Nita, Rodel, at iba pang ka yunit mo, sa kasamaang palad ay napaslang namin si Sabrina at Renan, dahil gustong tumakas" wika ng opisyal "Hayop ka talaga Harry" pabulong na sumbat ko, maya-maya pa'y may lumapit sa kanyang isa ring opisyal..."Kernel, sir? paano itong mga bihag natin? anong gagawin natin sa kanila? sagabal lang sa ating pag-atras ang mga ito sir'.." bulong ng isang opisyal sa kernel..."at mukhang papalapit na dito ang mga elemento ng mga insurektos sir, mahigit kumulang na tatlong platoon ang paparating dito sa ating kinaroroonan".. lintik at Colonel pala ang demonyong ito, at tang ina rin ! kilala ko rin ang isang opisyal na ito, tinignan ko ang mukha ng isang opisyal.."di na namn ako nagkakamali at si Joel nga, isang organisador ng mga Maralita at ng mga Mangagawa" pati pala siya ay isa ring DPA...biglang lumingon sa akin at ngumiti na parang demonyo, at kumindat.."Tang ina nyo! magbabayad rin kayo sa sambayanan" bulong ko sa sarili ko..."likdahin na lang ang lahat na bihag kapitan".. wika ng demonyong kernel "opo sir" sabi naman ng kapitan..narinig ko ang mga bulongan ng mga sundalo.."mag hubad na tayo ng uniporme, para di tayo mapagkamalaang sundalo sa pag-atras natin"..bigla akong napangiti, napatawa hanggang tuloyan ng nagging halakhak at sigaw... ha,ha,ha,haaaah.. "mapapatay nyo man ang mga rebolusyonaryo ngunit di niyo mapapatay at magagapi ang rebolusyon!" sigaw ko, at biglang blaag..isang bat ng Armalite ang dumapo sa aking mukha, muntik na akong mawalaan ng ulirat, naramdaman ko ang malamig na agos ng dugo sa aking mukha..
Katsak.... narinig ko ang mga kasahan ng mga baril at biglang praaaak...tak..tak..tak..na umalingawngaw sa paligid..at biglang ungol na lang ang aking mga narinig..at muling unti-unti kong inangat ang aking ulo sa kalangitan.."mag umaga na pala" ramdam ko rin ang mga patak ng ulan sa aking mukha, kasabay sa mga luhang sa ngayon ay luha ng kasiyahan.."sa wakas makakamtan na rin ng masang anak pawis ang kanilang minimithing paglaya" at narinig ko ang papalapit na mga yapak ng kombat shoes, "pringan mo na yan sarge" wika ng opisyal, "huwag na!" sambit ko, "huwag na ninyo akong piringan, gusto kong makita ang bukang liwayway ng kalayaan ng sambayanan"..Hak,hak,hak tawa ng opisyal.."hanggang sa kamatayan mo ba kasamang Pueblo ay matigas at matatag ka pa rin, at di hamak ay makata rin" Hak,hak,hak...Katsak....kinasa niya ang kanyang kalibre 45 at itinutok sa aking ulo, "sumigaw ka na ng mabuhay ang rebolusyon" at BANG !!!!! unti-unti dumidilim, namamanhid at umiikot ang aking paligid..........HOY GISING !, HOY, HOY! Tang ina! tanghale na! sambit ng aking kasama sa kuwarto, bigla akong napadila't at bakit?? "May taong pumunta dito kanina, Joel daw ang pangalan, kasamahan mo daw?" sabi ng aking kasama, "di ka na niya hinintay na magising, dahil may pulong pa daw siyang dadalohan, nag iwan na lang siya ng mensahe para sa iyo, o ito o" sabay abot ng isang palara ng sigarilyo, dali-dali kong kinuha ang palara, at binasa ang mensahe, may emergency meeting daw kami mamaya at ang adyenda ay ang National Situation at ang mag-bibigay daw ay si Kasamang Harry........
USAPA NA!!
